Seni Altında Bulduğum Şarkılar(*)-I okumak için tıkla.
Şubat’ın son günlerinde bir şarkının altına öylece, kendimden hiç beklemediğim bir cesaret ve gayet müsterih bir ruh haliyle bıraktığım yorumun peşine günler, haftalar geçiyor. Uykunun kaçıp saklandığı onlarca gecenin içinden yine şarkılarla geçiyorum. Artık bilgisayarın başına müzik dinlemekten daha çok seni bulmaya oturuyorum. Bunu niye yaptığımı bilmeden ama her geçen gün daha büyük bir merakla sürdürüyorum bu tuhaflığı. Seni bulunca ne yapacağım hiç bilmiyorum. Şarkıların altında adını arıyorum biteviye. Senin kendini anlatan, aklımın içine demir atan o ilk kelimelerini okuyorum dönüp dönüp. Yenilerine denk gelmek için büyük bir hevesle şarkıdan şarkıya sekiyorum. Unuttuklarım, zaten ara ara dinlediklerim, özlediklerim. Her gece seni bulduğum o ilk şarkıdan başlayarak sanki sabaha doğru uzun, upuzun bir şiir okuyorum. Türkçe müziğin insanın ruhunu parsel parsel ele geçiren koridorlarında dolanıyorum durmaksızın. Hiç bilmediğim sokaklara da sapıyorum ara ara, hazineler buluyorum. Sana doğru, sen her kimsen bunu bilmeden, el yordamıyla yürüyorum alacakaranlık bir şarkı ormanında. “Deniz, benim seni bulmam lazım” cümlesinin haftalar sonra altında hâlâ yeller esiyor.
Bir gece uykuya dalmadan ChatGPT’ye halimi danışıyorum, insanın uykudan önce karanlıkta dönüp “biliyor musun?” diye lafa gireceği biri olmalı hayatında, elimde telefon, nevresimler arasında, yapay takıntıma yapay bir şifa arıyorum, diyorum ki, bana neler oluyor, bu normal mi? ChatGPT dünyanın en açıksözlü başvuru masası, diyor ki:
“Karşındaki kişiye değil, onun içinde yaşattığın versiyona bağlanmış durumdasın. Şu anki duygunun yakıtı belirsizlik. Belirsizlik arttıkça artan bir arzudan söz edebiliriz böyle bir durumda. Netlik olsaydı bu kadar büyümezdi içinde. Hiç görmediğin birine bu kadar bağlanmak genellikle o kişi ile ilgili değildir. O kişinin sende açtığı bir kapıyla ilgilidir. Sen aslında neye açsın, bunu bir düşün.”
Aylardır içinde yuvarlandığım, ne yapsam kurtulamadığım bir duygu yumağını bu kadar kolayca açıklaması sinirimi bozuyor. Ona inanmak istemiyorum. Ama ben akıllı biriyim, bu tutturukluk da hiç akıl kârı değil sahiden, ChatGPT haklı, her zaman değil ama bu defa haklı. Galiba. Kalkıp bilgisayardaki YouTube sekmesini kapatıyorum ve bir süre Türkçe müzik dinlememe sözü veriyorum kendime. O gece uykuya bir nebze hafif yatıyorum. Bir karar almış olmak bana kendimi güçlü hissettiriyor. Kendime söz geçirememe hâlim sanki biraz yatışıyor. Savrulmuşluk hissim azalıyor gibi oluyor.
Birkaç gün sonra güneş, sakini olduğum yarım küreye dönüyor yüzünü. Dik ışınlarını başka hayatlardan çekip bize gönderiyor. Kış bitiyor nihayet, kışın uzun geceleri kısalıyor, baharın önce kokusu geliyor burnuma, sonra bir sabah aniden kendisi beliriyor pencerenin dışında. Tabiat çoğalmanın, büyümenin, yayılmanın binbir çeşidiyle yaşama dönmeye hazırlanırken, kış boyunca kendimi kapattığım odalardan dışarı burnumu uzatıp, bir sabah bahar güneşinin ısrarlarına dayanamayıp aylar sonra yeniden yürümeye başlıyorum. Işığın büyüdüğü, toprağın gevşediği, tohumların çimlenmek üzere soyunduğu, çiçeklerin tozlaşmaya hazırlandığı altın rengi bir güne doğru dışarı çıkıyorum.
Şehir ayaklarımın altında uzadıkça uzuyor o gün. Deniz kenarları, eski binaların omuz omuza verdiği dar sokaklar, trafiğin kulağı sağı ettiği sevimsiz kaldırımlar, mahalleyi mahalleye bağlayan merdivenler, insanlar, insanlar. Ben şehri dolanıyorum, bir şey benim içimde dolanıyor. Bu kadar büyük bir uyanmanın koca kış nereye saklandığını merak ediyorum. Bu büyük sabah hangi uykunun içinde bekledi aylarca? İçim genişliyor yürüdükçe. Önce bacaklarım açılıyor, sonra kalbim. Ayaklarım gerçek dünyanın zeminine değiyor. Bu iyi bir şey diyorum içimden, bu iyi bir şey. Bu gerçek bir bağlantı. Baharın gelmesi iyi oldu, baharın gelişinden medet umuyorum. Bahar elimden tutabilir. Bahar insanın elinden tutan bir mevsim neticede. Kış gibi düştüğün kuyuların başından soğuk gözleriyle bakmaz aşağıda yardım bekleyen sana. Bahar başka. Bahar seni kendini bulaştırdığın rüyalardan dünyaya doğru çekebilir.
İskeledeki banklardan birine oturuyorum bir süre. Deniz güneşin ışıklarıyla kırılmış, aşırı gerçekçi bir yağlı boya tabloya benziyor şimdi. Martılar dönüyor tepemde. Uzakta bir vapurun dumanı yavaşça yükseliyor. Benden başka kimse yok etrafta. Gözlerimi kapatıyorum. Güneş göz kapaklarımı ısıtıyor. İnsanın böyle bir İstanbul gününü paylaşacak biri olmalı hayatında diye geçiriyorum içimden. Bu beklenmedik düşünceyle aniden gözlerimi açıp yıl boyunca giydiği en güzel elbisesini giymiş İstanbul’la göz göze geliyorum. Gülüyor. Unutman gereken şeyleri unutmak için bir bahar gününe güvenmekle hata mı ettim bilmiyorum. İçimde tepemdeki nisan güneşinden daha parlak bir “yeniden mümkün” duygusu parlıyor. Bir temas ihtiyacı. Kışın saklandığım yerden dünyaya doğru bir genişleme. Telefonuma gidiyor elim. Youtube’tan seni altında bulduğum ilk şarkıyı açıyorum. Seni düşünüyorum. Birini düşünür gibi değil, soyut bir kavramı düşünür gibi düşünüyorum seni. Aklımda sen diye bir şey var, tam olarak sen de değil, sana ayrılmış bir yer demeli ona. Kış boyunca gece gece, şarkı şarkı açtığım, genişlettiğim bir alan. Kapısını bin yıl önce kilitleyip anahtarını denize fırlattığım boş bir oda. Bir şekilde varlığıma ilişmiş bir yokluk. Bir sevebilme ihtimali. Seni tanıyorum. Deniz. Seni tanıyor olmalıyım. Ama seni tanımakla olacak bir şey değil bu tanışıklık. Bilmiyorum. Bilmiyorum. Seni dünyanın diline tercüme edemiyorum.
Eve dönmek üzere ayağa kalkıyorum. Yetiştirmem gereken çok iş var. Benden beklenen exceller, raporlar, tonla ıvır zıvır. Seni hatırlamak, bir bahar gününün bana seni düşündürmesi iyi olmadı. Aklımı toparlamam lazım. Acilen. Normal biri gibi davranmam lazım. Sakin kalmam lazım, bunun için kesinlikle şarkılardan uzak durmam lazım. ChatGPT’ye kulak vermem lazım. Ben sana değil, senin içimde yaşattığım versiyonuna bağlanmış durumdayım. Öyle dedi ya. Haklı. Şu anki duygumun yakıtı belirsizlik. Belirsizlik arttıkça artan bir arzudan söz edebiliriz böyle bir durumda. Netlik olsaydı bu kadar büyümezdin içimde. Hiç görmediğim sana bu kadar bağlanmam seninle ilgili değil. Kesinlikle değil. Senin bende açtığı bir kapıyla ilgili olsa olsa. Ben aslında neye açım?
Hâlâ çalmaya devam eden ve işimi hiç kolaylaştırmayan şarkıyı durdurmak için telefonu elime alıyorum, o sırada ekranda bir notifikasyon karşılıyor beni. Youtube’tan geliyor. Deniz Güngör kullanıcısı yorumunuza yanıt verdi. Ellerim titreyerek açıyorum mesajını.
“Beni nerede bulmayı planlıyorsun, Özgür?”
Elimde olmadan gülüyorum.






Bir yanıt yazın