“Katliam Yasası”nın ardından sokakta yaşayan hayvanların akıbetini takip etmek daha da zorlaştı. Belediyelerin toplama faaliyetleri artarken, barınakların önemli bir bölümü gönüllülere, avukatlara, bağımsız gözlemcilere ve gazetecilere kapalı tutuluyor. Bu kapalı yapı, hayvanların nerede olduğunu, hangi koşullarda tutulduğunu, kaçının yaşadığını, kaçının hastalandığını, kaçının öldüğünü ve kaçının sahiplendirildiğini kamuoyunun denetleyebilmesini neredeyse imkânsız hale getiriyor.

Oysa barınaklar özel mülk değil; kamu kaynaklarıyla işletilen, kamu sorumluluğu altındaki alanlar. Bu nedenle barınaklarda yaşananların görünür kılınması yalnızca hayvan hakkı savunucularının değil, gazetecilerin de sorumluluğu. Çünkü kapıların kapandığı, görüntü alınmasının engellendiği, verilerin paylaşılmadığı ve resmi açıklamaların tek bilgi kaynağı haline geldiği yerde hakikat de karanlıkta kalıyor.

Bugün “Barınak haberciliği neden önemli?” sorusunu üç gazeteciye sorduk. Van’da yerel haberler yapan Yeşim Karaağar, barınakların gazetecilere kapalı tutulmasının hak ihlallerini duvarların arkasında bıraktığını anlatıyor. Hayvan hakları haberleri yapan Patidio’nun kurucusu Meral Candan, hayvanların topluca kapatıldığı yerleri haberleştirmenin cezaevlerindeki işkenceyi haberleştirmek kadar önemli olduğunu söylüyor. Yasa çıkmadan önce kamerasıyla sokaklara çıkan, ardından barınak barınak dolaşarak ihlalleri canlı yayınlarla kamuoyuna ulaştıran Sokaktayım Yanındayım’dan Gökhan Mezarcı ise barınak haberciliğini hak temelli gazeteciliğin en önemli sınavlarından biri olarak tanımlıyor.

Üç gazetecinin ortaklaştığı nokta açık: Barınak haberciliği olaydan olaya yapılan kriz haberciliği değil; sürekli, bağımsız ve hak odaklı bir kamu denetimi olmalı. Çünkü gazeteci barınağın kapısından içeri girmediğinde, içeride yalnızca hayvanlar değil; hukuk, şeffaflık ve hesap verebilirlik de görünmez hale geliyor.

Yeşim Karaağar: Biz yazmadığımızda, oradaki hak ihlalleri duvarların arkasında kalıyor

Bugün kadar sahada, hayvan dostlarımızın sesi olabilmek adına haberler yaptım. Bu haberlerin peşinden koşarken sadece haber olarak değil bir sorumluluk hissi ve olanları görünür kılmayı da dert edindim. Dernekler, odalar ve bireylerle yaptığım görüşmelerde dert aslında ortaktı, ‘neden çözüm geliştirilmiyor, neden insandan daha az değerli görünüyor hayvanlar?’’

Bana göre yakıcı sorular ve pratikte çözümü basit sorulardı bunlar. Kimi çabalar vardı, hala var fakat hem sonuç alma noktasında hem de farkındalık aşamasında zayıf kalıyor. Tam da bu noktada gazetecilerin devreye girmesi gerekiyor. Toplumsal her türlü sorunun üzerine objektif bir şekilde gitmek gazeteciliğin hakkını vermektir nihayetinde. 

Yaklaşık bir buçuk milyon nüfusu olan bir kentte sadece bir barınağın olması beraberinde şu sorunu getiriyor; hayvanlar nasıl tedavi edilecek?  Orada hayvanlara nasıl muamele ediliyor? En temel sorun bu. Kaldı ki bir tane bile hayvan hastanesinin olmadığı da buna eklenince durum daha da vahim bir hal alıyor. 

Yeşim Karaağar

Dışarıdan bakıldığında barınaklar birer “rehabilitasyon veya koruma merkezi” gibi lanse edilir. Ancak ne yazık ki yaşadığım kentte Büyükşehir Belediyesi’ne ait olan barınağa gitmek için her başvurum reddedildi. Sokak hayvanları ile ilgili yaptığım her haberde hayvanseverlerle yaptığım her görüşme sonrası kayyım yönetiminde olan belediye, barınağın kapılarını açmayı reddetti. Orada hayvanlara nasıl muamele edildiğini ne yazık ki gözlemleme şansım olmadı. Barınaklardaki canların durumunu, mamaya, tıbbi bakıma ulaşıp ulaşamadıklarını denetlemek, aksaklıkları kamunun gündemine getirmek gazetecilerin görevi. Biz yazmadığımızda, oradaki hak ihlalleri duvarların arkasında kalır. Fakat o duvarların kapıları gazetecilere kapalı olduğu zaman bırakın oradaki muameleyi, insanların bir barınağın olduğundan bile haberi olmuyor çoğu zaman. Oysaki insanlar barınakların durumunu görse belki de satın almak yerine sahiplenmeye yönelecek. Bir haber, bir canın sıcak bir yuvaya kavuşmasına vesile olabilir. 

Van, sokak hayvanları açısından her geçen gün daha kötümser bir tablo çizmeye devam ediyor. Sınırlı sayıda hayvan dostunun olduğu kentte hayvanlar ne beslenme ne de tedavi ve barınma şansı bulabiliyor. Sahiplendirme kampanyası başlatan kimi belediyelerin çabaları ise yetersiz kalıyor. Barınakların halka açık, denetlenebilir kılınması önemli. Aynı zamanda hayvan hastanelerinin kurulması da bir o kadar önemli.

Meral Candan: Hayvanların topluca kapatıldığı yerleri haberleştirmek, cezaevlerindeki işkenceyi haberleştirmek kadar önemli

2024 yılında değişen yasa, özellikle köpekleri hedef haline getirdi. Köpekler üzerinden üretilen ayrımcı dil ve nefret söylemi, şiddet ve ölüm olarak geri döndü ki yasa değiştirilmeden önce karşı çıkanlar tam da bu nedenlerle yasanın yaşam değil ölüm getireceğini savunmuştu ki nitekim haklı çıktılar. 

Meral Candan

Köpeklerin toplanıp barınaklara kapatılmasının hızlanmasıyla Türkiye’deki pek çok barınaktan ölüm haberleri gelmeye başladı. Yasa öncesinde de Türkiye’deki barınaklar yetersiz ve koşulları oldukça kötüydü. Aradan geçen zamanda bırakın bir ilerleme sağlanmasını, barınaklar adeta ölüm kamplarına dönüştürüldü. Etrafı tellerle çevrili alanlara konulan köpekler yazın güneşe, kışın soğuğa maruz kalıyor. Yaşadıkları bunlarla sınırlı değil. Açlık, susuzluk da cabası. Patidio olarak da barınaklarda hayvanların karşı karşıya kaldığı korkunç koşulları zaman zaman sayfalarımıza taşıyoruz. Açlıktan birbirini yiyen, besinsizlikten kemikleri sayılan ya da bir köşede hastalıktan ölüme yatan köpeklerin haberlerine yer veriyoruz. Bu haberler sadece kamuyu bilgilendirme görevi görmüyor aslında yetkililere de sorumluluklarını hatırlatma işlevi taşıyor. 

Nasıl ki, cezaevlerinde insanların maruz kaldığı işkence ve kötü koşulların haberin yapmak bir önem taşıyorsa hayvanların da topluca tıkıldığı adına barınak/yaşam alanı denilen yerlerin haberini yapmak da aynı özeni gerektiriyor. Çünkü yaşam hakkını savunmaktan uzaklaştığımız her anın yerini şiddet dolduruyor. Şiddetin hakim olduğu bir dünya ise ne insanlar ne de hayvanlar için iyi bir şey sunmuyor.

Gökhan Mezarcı: Barınak haberciliği bugün hak temelli gazeteciliğin en önemli sınavlarından biri

Bugün, kamuoyunda “Katliam Yasası” olarak bilinen Hayvanları (sözde) Koruma Yasası’na ilişkin 02 Ağustos 2024 tarihinde yürürlüğe giren değişikliklerin kamuoyunda yarattığı infial ve belediye barınaklarındaki hayvanların yaşam hakkı ihlallerine yönelik gerçekleşen çok sayıda olaya rağmen gazeteciler belediye barınaklarına gidip haber yapmıyorsa, toplum da içeride gerçekte neler yaşandığını asla öğrenemeyecek demektir. 

Bu durumda kamuoyu, hayvanları sokaklardan tamamen silmek için bütün imkânlarını seferber eden resmî kurumların açıkladığı, birbiriyle örtüşmeyen, çarpıtılmış rakamlara ve kurgulanmış tanıtım/reklam ve fail aklama görüntülerine mahkûm kalacak. 

Gökhan Mezarcı

İşte tam da bu nedenle barınak haberciliği bugün hak temelli gazeteciliğin en önemli sınavlarından biridir. Barınaklara girip orada yaşananları belgelemek, gazetecilik açısından yalnızca bir haber konusu değil, doğrudan bir kamu sorumluluğudur. Bazen tek bir gazetecinin kamerası, kalemi veya bir haberi, yüzlerce canlının hayatını kurtarabilir ve onların yaşam koşullarının iyileştirilmesine doğrudan katkı sağlayabilir.

Gazeteciliğe “dördüncü kuvvet” denmesinin anlamı tam da burada ortaya çıkmakta. Gazeteci, devletin ve resmî kurumlarının açıklamalarını halka aktaran bir mikrofon ya da benzeri bir aparat değil; kamu gücünü halk adına denetleyen bir özne konumda olmak zorundadır. Hele söz konusu denetleme kamuya açık olması gereken ama halkın giremediği, görüntü alınmasının engellendiği, yerleşim merkezlerinden uzağa kurulmuş, hayvanların yaşamdan tecrit edildiği büyük hayvan hapishaneleriyle ilgiliyse gazetecinin denetim görevi daha DA hayati hâle gelir. Aksi durumda daha önce örneğini Ankara Büyükşehir Belediyesi Karataş Hayvan (sözde) Bakımevi ve Rehabilitasyon Merkezi’nde gördüğümüz gibi; tıbbi atık poşetlerine yarı baygın şekilde doldurularak soğuk hava deposunda ölüme terk edilmiş köpeklerin kamuoyuna yansıyan görüntülerine rağmen “denetlemeye” gelen DKMP görevlileri barınağa haber vererek olay mahaline gelir ve şüphelinin gösterdiği alanları inceleyerek şüpheliler tarafından sunulan delillerle yetinerek “soruşturmasını” tamamlar ve katliam görüntülerindeki soğuk hava deposunun nereye ait olduğunun tespit edilmesinin mümkün olmadığı yönünde bir “rapor” ve “tutanak” düzenleyerek dosyayı kapatır! 

Devletin kendi kurumunu “denetlemesi”, bağımsız denetimin yerini asla tutmaz. Denetleyenle denetlenen aynı güç olduğunda gerçeğe ulaşmanın tek yolu bağımsız ve hak odaklı gazetecilikten geçer.

Yasanın ardından belediyelerin açıkladığı resmi rakamlara göre bile yüzbinlerce köpeğin belediye barınaklarında birkaç ay içinde öldüğünü/öldürüldüğünü görebiliyoruz. Bu tabloda barınak odaklı ve hak temelli gazeteciliğin ne kadar hayati bir önem taşıdığının altının bir kez daha kalın çizgilerle çizilmesi gerektiğini söylememiz gerekiyor.

Söz konusu kanun teklifi TBMM’ye sunulduğunda, Türkiye’de 322 bakımevi ve yalnızca yaklaşık 105 bin hayvanlık barınak kapasitesi bulunduğu bizzat kanun teklifinin gerekçesinde belirtilmişti. Bu bilgiye ve belediyelere bakımevlerini kurmaları ve mevcut tesislerin koşullarını iyileştirmeleri için 31 Aralık 2028’e kadar süre verilmiş olmasına rağmen hayvanların sokaklardan toplanması derhal ve şiddetli bir şeklide başlatıldı. 

Sayıştay raporlarında da sıkça görüleceği üzere belediyeler daha önce verilen benzer sürelerde bakımevi kurma ve gerekli bütçeyi ayırma yükümlülüklerini yerine getirmemişlerdir. Bugün de durum farksız. Belediyelerin hayvanları yaşam hakkına uygun olacak koşullarda barındıracaklarının iddia edildiği altyapının kurulması yıllar sonrasına bırakılmış fakat hayvanlar tüm şartlar hazırlanmışçasına ve acımasızca toplanarak yok edilmiştir! Bu aslında başından itibaren hayvanların yaşam hakkına dönük açık bir saldırı, etik ve bilim dışı adımların yol açtığı ağır bir yaşam hakkı krizidir. 

Barınağında “sağlıklı yaşam” koşullarına uygun barınma kapasitesinin olmadığı, yeterli veteriner hekimi, sağlık personeli, karantina bölümü, doğru düzgün ameliyathanesi dahi olmayan belediyelere sokaktaki tüm hayvanları“Toplayın” denilmekte, yaşamdan yana gerekli şartları yerine getirmek konusunda son derece isteksiz ve beceriksiz olan belediyeler söz konusu hayvan toplayıp hapsetmek olunca yaşam hakkına dönük saldırıları türlü çeşit ihalelerle bir rant kapısı haline getirmekte, iş bitirmek konusunda birbiriyle yarışmaktadır! Kapasite hazır olmadan yapılan bu toplamalar; hayvanların dar alanlara yığılmasına, hayvandan hayvana bulaşıcı hastalıkların yayılmasına, açlık, susuzluk, tedavisizlik ve hapsedildikleri ölüm odalarında birbirine parçalatılma gibi dehşet verici olaylarzincirine neden olmaktadır!

Hafızamızı biraz yokladığımızda çok sayıda acı olay içinden en yakın örneği, Ankara Mamak Belediyesi ölüm kampında 14 Aralık 2024 tarihinde gönüllülerin ziyareti sırasında kamuoyuna yansıyan görüntülerden hatırlayacağız. Ölüm odasına hapsedilen bir “yasaklı ırk” köpeğin açlıktan, yere konulmuş plastik paletleri yiyerek can verdiğinin, yine bitişiğindeki odalarda hayvanların aç bırakılarak birbirilerine parçalatıldığının görüntüleri kamuoyunun gündemine oturmuştu! 

Bugün barınaklardaki bu cinayetler / ölümler münferit vakalar olmaktan çoktan çıkmış, bir tür kitlesel kıyım boyutuna ulaşmıştır. Fakat bu kıyımın gerçek boyutunu tam olarakhalen bilemiyoruz. Çünkü belediye barınaklarının büyük bir kısmı mevzuata aykırı biçimde ve yaşam hakkına dönük saldırıları gizlemek üzere hayata geçirilen keyfi uygulamalar sonucunda gönüllü ziyaretlerine kapalı tutuluyor! 

Halen düzenli, bağımsız ve karşılaştırılabilir bir kayıt sistemi kamuoyuna açık değil! Hangi belediye kaç hayvan topladı? Kaçı hâlâ yaşıyor? Kaçı hastalandı? Kaçı öldü? Ölüm nedenleri neydi? Kaçı sahiplendirildi? Kaçı başka bir barınağa gönderildi? Bilmiyoruz! Bu ve benzeri kamuoyunun bilme hakkı kapsamında ele alınacak birçok soruya kesinlikle,izlenebilir, doğrulanabilir cevaplar verilmiyor! Toplanan, “barındırılan” veya yuvalandırılan hayvanların sayıları arasında da akıbeti şeffaf biçimde açıklanmayan çok büyük farklar bulunuyor. Neredeyse tüm belediye barınaklarında kendi açıkladıkları resmi rakamlarda bile barınağa toplanan hayvanların ölüm oranı hayatın doğal akışına aykırı şekilde çok yüksek seyrediyor ve her ay binlerce hayvan bilinmezliğe gidiyor!

Gazeteci tam da burada devreye girmekle ve “Bu hayvanlar nerede?” diye sormakla görevlidir. Belediye barınaklarında tıbbi atık kamyonlarına düzenli olarak verilerek yok edilen tonlarca hayvanın ağırlığı bunun hesabını sormayan gazeteciliğin üzerinde dev bir utanç bulutu, kocaman bir karanlık olarak durmaktadır! Biz gazeteciler olarak bu utanç bulutunu dağıtacak olan hakikati,kalemimizle, kameramızla ortaya çıkarmak zorundayız. Barınaklara gitmek;tıbbi atık giriş ve çıkış kayıtlarını, ölüm tutanaklarını, ilaç alımlarını, mama miktarlarını, veteriner hekim sayılarını ve hayvanların fiziksel durumlarını incelemek zorundayız.
Gazetecilik, resmî kurumların verdiği rakamları mutlak doğru kabul ederek yayımlamak değil; hakikatin peşine düşmek, kamunun gerçeği bilme hakkı için mücadele etmektir! Fakat günümüzde halkın önemli bir bölümü ana akım medya tarafından belediye barınaklarını aklamaya dönük yapılan ve gerçeği çarpıtan haberlerle aldatılmaktadır. Hayvanlar sokakta aç kalacağına, araba çarpacağına veya şiddete uğrayacağına devletin onları toplayıp barınaklarda koruduğu algısı yaratılmaktadır. “En azından orada karınları doyar, tedavi edilir ve güvende yaşarlar” şeklinde bir rıza üretimi doğrudan gerçeği çarpıtan bu medya eliyle sağlanmakta,“bakımevi”, “rehabilitasyon merkezi” veya “doğal yaşam alanı” gibi söylemlerle kamuoyunda ölüm kamplarına dönük güvenli ve korunaklı yerler algısı yaratılmak istenmektedir! Oysa biz sahada bunun hiçbir zaman böyle olmadığını görüyoruz. Çoğu belediye barınağı hayvanları tedavi etmek, kısırlaştırmak, rehabilite etmek ve yuvalandırmak için değil, onları gözden uzak dağ başlarında tecrit etmek ve yaşamdan koparmak üzere tasarlanıyor. Bu toplama kamplarına gittiğimizde açlıktan kemikleri sayılan, hastalık içinde perişan ve acı dolu halde bulunan, yaralı olduğu hâlde tedavi edilmeyen, kendi dışkısının içinde yaşamaya zorlanan ve kalabalık, açlık nedeniyle birbirini parçalayan hayvan manzaralarıyla karşılaşıyoruz.
Dışarıdaki trafik kazası ihtimalinden kurtarıldığı düşünülen hayvan, içeride çok daha kesin ve sistematik bir ölüm riskiyle karşı karşıya bırakılıyor.
Barınak haberciliğinin en önemli işlevlerinden biri, halka “Devlet bu hayvanlara bakıyor” şeklindeki yanlış güven duygusuyla gerçekler arasındaki uçurumu gösterebilmektir.

Medyanın bu süreçteki sorumluluğu yalnızca barınakların içini göstermekle de sınırlı değil. Ana akım medyanın önemli bir bölümü yasa öncesinde yıllarca hayvanları yalnızca saldırı, korku ve tehdit haberlerinin öznesi hâline getirdi. İstisnai olaylar sürekli tekrarlandı; insanların işlediği suçlar köpeklerin üzerine atıldı, gerçek suçlular bu haber diliyle gizlendi, köpekler, yaşayan, kent yaşamıyla uyumlanmış sosyal canlılar olarak değil, ortadan kaldırılması gereken bir “güvenlik sorunu” şeklinde sunuldu. Hayvanların yaşam alanlarının yok edilmesi, üretim ve satışın sürmesi, belediyelerin yıllarca kısırlaştırma yapmaması ve kamu kurumlarının sorumluluğu ise çoğu haberde görünmez kılındı.

Anadolu Ajansının yasa tartışmalarının yoğunlaştığı Mayıs, Haziran ve Temmuz 2024’te yayımladığı 93 haberi inceleyen akademik bir çalışma; sokak hayvanlarının saldırgan, suçlu ve güvenlik tehdidi olarak temsil edildiğini, hayvan hakları savunucularının ise kamu düzenine dönük tehdit gibi gösterildiğini belirtiyor. Araştırma, bu medya söyleminin yasa değişikliğinin meşrulaştırılmasına zemin hazırladığını net olarak ortaya koyuyor. Görüyoruz ki ana akım medya, yalnızca yaşanan kıyımı görünmez kılmadı; hayvanları hedef gösteren yayınlarıyla kıyım politikalarının toplumsal zeminini de hazırladı. Devletin söylemini sorgulamadan çoğaltan, hayvanları “terör”, “istila” ve “tehdit” gibi kavramlarla birlikte hedef haline getiren bu yayıncılık, basın tarihine kara bir leke olarak geçti. Hak temelli gazeteciliğin görevi bundan böyle bu kara lekenin silinebilmesi için katliam propagandasına karşı yaşamdan yana olmak ve hakikati ortaya çıkarmaktır.

Barınaklara yalnızca büyük bir katliam görüntüsü ortaya çıktığında gitmek de yeterli değildir. Barınak haberciliği olaydan olaya yapılan bir kriz haberciliği değil, sürekli bir kamu denetimi şeklinde olmalıdır. Her barınak düzenli aralıklarla ziyaret edilmeli; hayvan sayıları, ölüm oranları, hastalıklar, personel ve mama miktarları takip edilmeli, önceki ziyaretlerdeki verilerle karşılaştırılmalıdır. Bugün beş yüz hayvan bulunan bir yerde bir ay sonra elli hayvan kalmışsa gazeteci kalan dört yüz elli hayvanın nereye gittiğini sormalıdır. Gazeteci barınaktan içeri girdiğinde; kamu görevlilerine yaptıklarının izlenebildiğini hatırlatmanın yanı sıra dış dünya ile barınak arasında bağlantı kuran hayati bir pencere olduğunun sorumluluğunun da bilincinde olmalıdır. Bir barınakla yapılan bir haberin ardından barınağa mama vb. destek gönderilebilir, hasta hayvanlar özel tedaviye alınabilir, herhangi bir usulsüzlük durumunda savcılık soruşturması başlatılabilir, belediye personeli hakkında işlem yapılabilir veya barınakta yapılan bir haber sayesinde bir hayvan yuva bulabilir! Bazen yalnızca görüntü alınacağını bilen bir yöneticinin hayvanlara davranış biçiminin değişmesi bile medyanın denetleme ve dönüştürme gücünü ortaya koymaktadır. 

Kamuoyunu doğru bilgilendirmek, aynı zamanda bu zulmün durdurulmasını sağlayabilecek toplumsal muhalefetin bilgi zeminini de oluşturmaktır. Toplum bilmediği bir haksızlığa itiraz edemez. İnsanlar barınaklarda gerçekte neler yaşandığını gördüklerinde belediyelere soru sorabilir, bilgi edinme başvuruları yapabilir, suç duyurusunda bulunabilir, eylemlere katılabilir ve seçimlerde yöneticilerden hesap sorabilir. Hak odaklı gazetecilik toplumun demokratik tepki geliştirebilmesi için ihtiyaç duyduğu doğru, belgeli ve güvenilir bilgiyi sağlamakla yükümlüdür! 

5 Şubat 2025 tarihinde Ankara Barosu Hayvan Hakları Merkezi avukatlarıyla birlikte, kısa bir süre önce sosyal medyada yayılan “diri diri gömülen köpekler” görüntüleriyle kamuoyunun gündemine oturan Erzincan Belediyesi barınak katliamını incelemek üzere Erzincan’a gittik. Olay yerine ulaştığımızda belediye personelinin ve barınak yöneticilerinin görüntü almamızı engellemek için bize fiziksel saldırıda bulunması, gazetecilerden ve avukatlardan oluşan grubumuzu peşimize sivil polis takarak 7 gün 24 saat takip ettirmeleri, barınaklarda yaşanan ve gizlemeye çalıştıkları katliamın boyutunu açıkça ortaya koymaktadır.

On binlerce hayvanı diri diri toprağa gömen muktedir, bu katliamın gizli kalması için de elindeki bütün gücü ve tüm kirli ayak oyunlarını kullanmaktadır.

Yine aynı olayda, Ankara Barosu Hayvan Hakları Merkezi avukatlarının yaptığı başvurular sonucunda diri diri gömülen köpeklerin bulunduğu toplu mezarların ve ölüm çukurlarının incelenmesine karar verilmiştir. Ancak hangi mezarın açılacağını ve hangi hayvanın nekropsi yapılmak üzere çıkarılacağını, katliamın faili olduğu iddia edilen veteriner hekim belirlemiştir. İnceleme çalışmaları havanın kararması beklenerek gerçekleştirilmiş, ölüm çukurlarının çevresinde bulunan bir avuç gönüllü basın emekçisinin ve yurttaş habercisinin hem inceleme öncesinde hem de inceleme sırasında alana yaklaşması ve görüntü alması engellenmiş, karartma uygulanmıştır!

Hemen ardından ana akım medya aracılığıyla, iddiaya konu hayvanların cesetlerinin inceleme altına alındığı ve ölümlerin “doğal ölüm” olarak kayıtlara geçtiği yönünde haberler pompalanarak katliam kamuoyundan gizlenmiştir.

Bu yüzden barınak haberciliği bizler için yalnızca hayvanlarla ilgili haber yapmak değildir. Bir yaşam hakkı mücadelesi ve haberciliğidir!
Barınak haberciliği aynı zamanda kamu kaynaklarının nasıl kullanıldığını, kapalı kapılar ardında kamu gücüyle neler yapıldığını da araştırmaktır, kamu yararı haberciliğidir ve doğrudan doğruya yaşam hakkının ve demokrasinin meselesidir.

Uluslararası Gazeteciler Federasyonu’nun Gazetecilik Etik İlkeleri; gazeteciliği hakikate bağlılık, kamuoyunun doğru bilgi alma hakkına saygı ve ayrımcılığı, nefreti, şiddeti körükleyen yayıncılıktan kaçınma sorumluluğu üzerine kurar.
Bir barınağın kapısı gazeteciye kapandığında içeride yalnızca hayvanlar görünmez hâle gelmez; hukuk, şeffaflık ve hesap verebilirlik de o kapının ardında kalır. Gazetecinin görevi o kapıyı açmak, içerideki karanlığa ışık tutmak ve hiçbir canlının sessizce yok edilmesine izin vermemektir! 

Bir yanıt yazın

ÖNE ÇIKANLAR