Marmara 6 No’lu Hapishanede 24 saat boyunca kameralarla izlenerek tecrit altına alınmayı reddeden sekiz tutsaktan biri olan İstanbul Üniversitesi öğrencisi Taceddin Erol Şahin, açlık grevinin 74. gününde. Dosya avukatlarından Çağdaş Hukukçular Derneği(ÇHD) YK Üyesi Naim Eminoğlu, müvekkillerinin henüz iddianamelerinin dahi hazırlanmadığını belirtti.
Eminoğlu’nun aktarımına göre, hapishanenin kapasitesinin çok üstünde tutsağı almasından kaynaklı oluşan yer problemini yönetim, ortak alanda insanları yatırarak “çözüyor”. Bu da kişisel alanın ihlali durumunu yarattığı için siyasi tutsaklar 24 saatlik izleme tecritinin son bulması için bir peçete yardımıyla kamerayı kapatıyorlar. Bunun üzerine hapishane yönetimi tutsaklara hücre cezası veriyor. Hücrede adeta kuyu tipi koşullarıyla hayatta kalmaya çalışan tutsakların, havalandırma hakkı gasp ediliyor, günde sadece iki saat hücreden çıkarılıyorlar. Mektuplar, kitaplar, ailelerin aktarımına göre “burada 6 bin tutuklu var, hangisiyle uğraşacağız, sırada bekliyor işte” şeklinde yanıt buluyor.
1 Mayıs öncesi 24 Nisan’da “eyleme katılabileceği” gerekçesiyle gözaltına alınıp tutuklananlar arasında 28 yaşındaki İktisat bölümü öğrencisi Şahin de 74 gündür açlık grevinde. Kendisi tutuklanmadan önce arkadaşlarının aktarımıyla iki kez polis tarafından sokakta yürüdüğü esnada hakkında gözaltı kararı olmamasına rağmen götürülmeye, adeta “kaçırılmaya” çalışılmış. İkinci kez yaşadığında ise bunu sosyal medyadan duyurduğu bir video paylaşmıştı, çok kısa bir zaman sonra ise Şahin tutuklandı.
Ailesinin aktarımına göre açık görüşe gittikleri bir gün, ailesi kendisine sarılmak isteyince gözlerinin önünde Şahin’in gardiyanlar tarafından darp edildiği anlattı.

Şahin’in tutsaklığının 32.gününde yazdığı mektup, haftalar sonra ailesine ulaştı. Şahin dışarıya gönderdiği mektupta şu ifadeleri kullandı:
“Merhabalar… Nasılsınız? İyi olmanızı umuyor ve diliyorum.
“Öncelikle kısaca kendimden bahsedeyim. Ben İstanbul Üniversitesi öğrencisiyim. Fakat öğrenciliği sadece derse girip, not bulup, diploma almaktan ibaret görmüyorum. Parasız – Bilimsel – Demokratik eğitimi tüm gençlerin hakkı olarak görüyor, herkesin bu hakka ulaşabilmesi için mücadele ediyorum.
“Bu sebeple tutuklandım. Tabi böyle bir tutuklama sebebi olmayacağından bundan daha mantıklı olmayan sebepleri gerekçe olarak sundular. Grup Yorum emekçisi olmak, Berkin Elvan’ın yemeğine katılmak, önümü kesip tehdidine uğradığım polisleri teşhir etmek.
“İlkine diyecek bir şeyim yok. Severek dinlediğim, fikirlerini savunduğum bir müzik grubu. Ancak ortak sosyalist bir ufka inanmak dışında bağım yok. Berkin Elvan bugün bütün ülkenin bildiği, tanıdığı bir isim. Umudun çocuğu… Bizde Berkin’in arkadaşları olarak onu hiç unutmadık. O 16 kiloluk çocuk tabutu hâlâ yüreğimizin orta yerinde duruyor! Bende Berkin’in anısına verilen, Sami amcanın, Gülsüm annenin ve sevenlerinin olduğu yemeğe katıldım, aynı sofraya kaşık salladım. Son gerekçe ise başta da söylediğim gibi esas tutuklanma nedenim. Yolumu kesip beni tehdit eden polislerin tehditlerine kulak asmadım ve onları teşhir ettim. Çünkü bu sadece bana yönelik değil, tüm öğrenci gençliğe yapılan bir saldırı ve ancak bunun karşısında durarak kazanım elde edebiliriz.
“Anlattıklarımın sonucu olarak ise şuan Marmara 6 No’lu hapishanesinde tutsağım. Burada benim gibi uydurma gerekçelerle tutuklanmış 8 arkadaş birlikte kalıyoruz.
“Birlikte, ama nasıl? İdarenin tamamen keyfi ve yasadışı zorbalıklarına maruz kalarak.
“Acımızın, sevincimizin, mahremiyetimizin yani özel hayatımızın 24 saat izlenmesini istemediğimizden “emirlere” aykırı davranmamız gerekçe gösterilerek hepimiz 8,2 M²’lik hücrelere ikişerli olarak kapattılar. Günümüzün 22 saatini dolap, ranza, masa iki sandalye ve banyonun bulunduğu bu alanda geçiriyoruz. Sabahtan akşama her tutsağa hak olan havalandırmaysa günlük sadece iki saat, iki kişi olarak çıkıyoruz.
“Bu ve benzeri uygulamalara karşı biz de bedenimizi açlığa yatırdık. Ben ve Cem Dursun 36, Can Kaba ve Basri Yıldız 17 gündür açlık grevindeler. Biz onurumuzu korumak için bu yola çıktık. Haklarımızı alana kadar yürüyeceğiz.
“Söyleyeceklerim bu kadar. Dayanışma ezilenlerin inceliğidir. Sizden isteğimiz de sesimize ses olmanız, yaşadıklarımızı duyurmanızdır. Çalışmalarınızda başarılar dilerim kendinize iyi bakın. Umut ve dayanışmayla görüşmek üzere.”


Fotoğraf: Taceddin Erol Şahin’in mektubu
Arkadaşı Ecre, Şahin’i şu sözlerle anlattı:
“Taceddin Erol Şahin üniversiteden arkadaşımdır, uzun bir arkadaşlığımız var onunla… Beyazıt’ta mezun olana dek son yıllarımızı birlikte geçirdik, omuz omuza, kardeşçe, et ve tırnak gibi. Dolayısıyla Taceddin’in nasıl biri olduğunu çok kişiselleştirmeden, duygulanmadan anlatmak zor benim için. Taceddin sakindir, çok düşünür ve az konuşur, şakacıdır, konu her ne olursa olsun onunla konuşur, ona giderim, onun için kavga da ederim, onunla da kavga ederim. Dışarıdan bakan biri bizi sürekli didişir görür, genel olarak hiçbir fikirde hemfikir olmadığımız gibi yaradılış olarak da birbirinden tamamen zıt insanlarızdır, ama içten öyle değildir. Arkadaşımın mezarı başında ağlarken de o vardı yanımda, hastanede yatarken de, mutluyken de mutsuzken de. Ben de onun. Şimdi o açlığa yatırmışken bedenini ve günden güne erirken, kayıtsız kalmam mümkün değil buna.”
Yaşanan hak ihlallerini anlatan Ecre, “Mektuplarımız kendisine teslim edilmiyor, tutuklandığı günden bu yana 4 tane mektup yazdım, hiçbiri verilmemiş. Onun mektupları da çok geç teslim ediliyor, 32. Gününde yazdığı mektup 72. Gününde verilmiş ailesine” ifadelerini kullandı.
Şahin’in eğitim hayatının da sekteye uğradığını belirten Ecre, “Ben mezun olduğumda Taceddin’in okulu zaten uzamıştı, bitirmesine bir sene vardı daha. Sonra tutuklandı, hapishanede derslerinin sınavlarına girmiş olmasına rağmen girdiği sınavlar “G” yani “GİRMEDİ” olarak geçirildi sisteme, derslerin hocalarına durumu izah eden bir mail attık, hocalar sorumluluğu birbirine attı, yani sınav notu değiştirilmedi böylece başa döndük. Şimdi yine okul döneminde tutuklandı ve kaç dönem hakkı kaldı bilmiyorum, yedi yılı geçince otomatik olarak okul kaydınız siliniyor ve eğitim öğretim hayatınız bitiyor biliyorsunuz ki. Belki de bitmiştir hakkı. Yani arkadaşımın okulunu bitirmesine bile izin vermediler” sözleriyle, yaşanan haksız tutsaklığın yarattığı mağduriyete değindi.
Arkadaşının demokratik hakkını kullanarak mücadele ettiğini anlatan Ecre, “Hiçbir suç işaret etmeyen, anayasal hak olan şeyleri dosyalara ekleyerek yarattıkları iddianamelerle insanların hayatlarını kararttıklarını zaten biliyorum, biliyoruz, Taceddin’in de yaşadığı bundan bağımsız değil maalesef. NATO gündeminde de, Taceddin’in tutuklandığı 1 Mayıs gündeminde de gördük bunu, “yaptı” diye değil “yapabilir” diyerek yüzlerce insanı, yüzlerce genci hapishanelere kapattılar. Böyle bir saçmalık olabilir mi? Hukukta böyle bir şey mi var? Dünyanın neresinde böyle bir zorbalık, böyle bir manasızlık görülmüş? Tabii ki öfkeliyim. Taceddin’in ve bu sebepten hapishanede olan tüm tutsakların serbest bırakılmasını istiyorum tabii ki. Yine hukuken hiçbir geçerliliği olmayan keyfi hapishane uygulamalarını reddettikleri için ikişer kişi küçücük hücrelere kapatıldıkları için öfkeliyim, en temel haklarını kazanabilmek için açlık grevi yapmak zorunda kaldıkları için, günden güne eridiği için tabii ki öfkeliyim. Hapishane idaresi suç işliyor, gayet kolayca kabul edebileceği talepleri düello yapar gibi kabul etmiyorlar, insanları ölüme sürüklüyorlar. Taleplerinin kabul edilmesini istiyorum” sözleriyle kamuoyuna çağrıda bulundu.






Bir yanıt yazın