Hayvanların acısını ciddiye almak bir zamanlar “zoofil-psikoz” diye hastalık ilan edildi; çünkü mesele hayvanların acısı değil, bu acıyı görmemizden duyulan rahatsızlıktı.

Tarih boyunca şefkat, özellikle kadınlar söz konusu olduğunda bir “sapma”, bir “aşırılık” gibi damgalandı. Böylece tartışma hayvanlara yapılan şiddetten uzaklaştırılıp, bu şiddeti sorun eden insanların psikolojisine çevrildi. Bugün teşhislerin adı değişmiş olabilir ama mantık hâlâ aynı: Hayvanları savunanlar “aşırı” ve “duygusal” ilan ediliyor.

Oysa belki de sorun, hayvanların acısını ciddiye alanlarda değil; bu acıyı hiç sorun etmeyecek kadar rahat olabilen bir dünyada gizli.