
Sinem Sal’ın kaleminden “Sonra Bir Gün” üçüncü tefrikasıyla yayımda. Öyküye Bartu’nun illüstrasyonu eşlik ediyor: Yan dükkânda benim gibi bir bekar anne vardı. Yetmiş iki yaşında. Altmış yıldır bekar anneymiş. “Belki de yaşayan ilk bekar annelerdensiniz,” demiştim bir gün, gülmüştü. Tasarladığı takılardan birini hediye etmişti bana. Sonra da şöyle demişti: “Güçlü olacağım derken kendime haksızlık ettim.” Tek başına büyütmüş oğlunu. Adaleti başkaları için ararken ben de daha güçlüyüm. Onu anlıyorum. Anlamak istemezdim ama anlıyorum.
Aradan aylar geçmişti. Baharla birlikte küçük kıpırdanmalar başlamıştı. “Ayvalık asıl mayısta güzel,” diyenler gelmeye başlamıştı. Yazın bir curcuna olacaktı. Sonra da “Ayvalık asıl eylülde güzel,” diyenler gelecekti. Ben sabit kalacaktım. Güneş babasını sormaya başlamıştı öünkü tüm gün annemle dizi izliyordu. Babası gelmeyecekti. Nafakadan kurtulmak için velayeti bana vermişti babası. Sevdiği şeyi yapsın diye sevmediğim şeyleri yapmak zorunda kaldığım babası.
Zaman zaman merak edip adını aratıyordum ama o da azaldı işte. Alıştım. Kızımla uyumaya, annemin kahvaltısıyla güne başlamaya, her seferinde biten ve temel ihtiyaç değil diye alınmayan filtre kahvemin eksikliğine, akşamları birlikte yemek yedikten sonra salonda takip edemediğim bir diziyi izlemeye hep alıştım.
İşlerin yoluna girmesiyle babamla olan ilişkimiz genişlemişti. Kelime dağarcığımız, diyaloglarımız ve garip ama hayallerimiz… Yan dükkânda benim gibi bir bekar anne vardı. Yetmiş iki yaşında. Altmış yıldır bekar anneymiş. “Belki de yaşayan ilk bekar annelerdensiniz,” demiştim bir gün, gülmüştü. Tasarladığı takılardan birini hediye etmişti bana. Sonra da şöyle demişti: “Güçlü olacağım derken kendime haksızlık ettim.” Tek başına büyütmüş oğlunu. Adaleti başkaları için ararken ben de daha güçlüyüm. Onu anlıyorum. Anlamak istemezdim ama anlıyorum.
Günler ve hatta aylar geçtikçe Ayvalık’ı sevmeye başladım diyebilirim. Serin tutan bir yaz elbisesi gibi herkes. Dertleri küçük. Belki de vapur düdükleri, otobüslerin çalışma sesi, işten çıkmış kadınların topuklu ayakkabı sesi, adamların dirseklerini camdan çıkarıp trafikte birbirine salladığı küfürler İstanbulluların derdini büyütüyor.
Kulağımda sevdiğim bir şarkıyla yürüdüm. Dükkânların kokusu yok. Yine de çok kitap okuduğumdan kaldırımlara düşen zeytinlerin, fırınlardan yükselen çöreklerin kokusunu alıyorum. Bu da derdimi küçültüyor işte. Arka arkaya açılan cafelerin arasından geçtim. Belki de ben de bir cafe açmalıyım diye düşündüm ama tabela olayı geldi aklıma. Saniyesinde vazgeçtim. İstanbullular gittikleri her yere İstanbul’a götürüyorlar. Çünkü İstanbul yaşanası bir yer ama İstanbullularla değil.
Bir cumartesi akşamıydı. Dışarıda olmak için neredeyse annemle babamdan izin alacak durumdaydım ve almıştım. Üniversiteden belli ki yeni mezun olmuş bir çiftin barına geçip oturdum. Neşeleri sinirlerimi bozmaya yetti. Bir bira söyledim ve “Soğuk olsun” diye belirttiğim an kendimi yaşlı hissettim. Neden bunu söylemiştim ki… Çay getirene sıcak olsun lütfen diyor muyum? Neyse. Beş dakika sonra biram geldi ve ılıktı. Haklıymışım. “Bakar mısınız? Soğuk var mı?” Zayıf ve kibirli görünen adam, genç adam diyebilirim ama o zaman kendimi iyiden iyiye yaşlı hissederim, biramı aldı, içinden “Fucking old bitch” dediğine eminim, ama “Lanet olasıca kadın” diye çevirip çok da arıza çıkarmadım. Otuzlarımın ortasındayım. Yaşlı tabii ki değilim. Ama yirmilerinin başından otuzlarının ortasına bakınca sanıyorsun ki her şey yerli yerinde olur. Otuzlarımın ortasındayım aynı şeyi kırklarımın ortası için hayal ediyorum. Şansım varsa longevity beni de görür, seksenlerimin ortasından doksanlarıma bakarım ve şöyle derim: “İnsan doksanlarında hayatını kurmuş oluyor.”
Biram gelene kadar kitabıma gömüldüm. Odaklanamıyordum. Ben bir bekar anneyim. Kelimenin tam anlamıyla bekar tam anlamıyla anneyim. Maddi manevi hiçbir destek almadığımı da hesaba katarsak single mom’ım. Tek başına bir anne. Tek kişilik yatak gibi. Single espresso gibi ve daha niceleri… Odaklanamamamın sebebi bu değil. Güneş annemle olduğunda içimde yaprak oynamaz. Öyle serin bir rahatlık… Soğuk bir bira içmiş gibi. Yanımda iki genç kadın var. Biri sadece dinliyor, öteki de hiç durmadan konuşuyor. Zaten başka türlüsü mümkün olmazdı. “Kafayı mı yedim ben onunla aynı evde yaşayayım.” Hakaret gibi algıladığımdan göz ucuyla bakıyorum. En fazla yirmi yaşında. Hiçbir kuşağı övesim yok. Zira Instagram düğün dansı videoları, ebeveynlik yarışıyla dolu. İnsan yirmilerindeyken iyi müziği ben buldum sanıyor, ilk eyleme ben gittim, o filmi ben sevdim, o şarkıcı bizim kuşaktan. Sonra işte bir barda oturup ahkam kesiyorsun. Benim gibi. İlla bir politik açıdan bir günah işleyeceksem yaşçılık olsun. İkinci biram da ılıktı. Yaklaşık kırk dakikadır okuyordum ve sadece dikkatimi toparlamam gerektiğini fark ettiğim anlarda üç dört kelimeyi anlamlandırıyor, sonra yine düşünceden düşünceye dağılıyordum. Diğer kız nihayet ağzını açtı: “Bence çok takılıyorsun güçlü olmaya.” “Bence de!” dedim parmağımı onlara doğru uzatıp. İkisi de aynı anda gülümsedi. “Bu kadar takılma güçlü olmaya. Zaten bir gün zorunda kalacaksın.” Bence anladı. Anlamadıysa da bir gün… Biramdan bir yudum daha aldım. Artık sıcaktı.






Bir yanıt yazın