Cemal Süreya Parkı’ndayım. Tek “Y”li bir isyan bayrağı gibiyim. Çimlere uzanmışım, gözlerimi kapatıyorum. Toprağın sesini dinliyorum. Ağaçların köklerini uzatışını, köylülerin ayaklarını yere vura vura konuşmasını, zeytinin yeşilini, kekiğin keskin kokusunu… Kulaklarım sanki sadece kulaklarım değil de, burnum, ağzım, elim, kolum gibi… Kainatın bütün renkleri kulaklarıma doluyor. 

Sloganlar atıldıkça yapraklar uçuşuyor, sloganlar atıldıkça güvercinler havalanıyor, sloganlar atıldıkça köpekler… köpekler artık havlamıyor. 

Kulaklarım seçici geçirgen bir zar sanki… toprağın altına doğru kayıyor… duymak istiyorum… daha çok duymak… belki toprağa karışıp bir tek havlamayı duyabilmek… 

Boğuk bir haykırış tınlıyor kulaklarımın seçici geçirgen zarında… boğulur gibi, inleme gibi, ağlama gibi boğuk bir haykırış… 

Sonra kulaklarım Ankara’nın bütün parklarında dolanıyor. Kesilen ağaçların çığlıkları, toplanan köpeklerin inlemelerine karışıyor. Adı olan her bir parktan haykırışlar yükseliyor:

Ankara’da parkların sadece adları var artık. Ne Cemal Süreya bu parkı bu kadar umutsuz görmek isterdi, ne Ahmet Arif bu parkı bu kadar sessiz… 

Sabahattin Ali, Cahit Sıtkı Tarancı, Can Yücel, Yaşar Kemal… Ve daha birçok yazar ve şairin isimlerini taşıyan parkları vardır Ankara’nın. Her bir parkın göğsünde hayvanlar yaşardı bir zamanlar… 

Sonra… 

Şairlerin adlarını taşıyan parklarda insanlar ağaçlar kesilmesin diye haykırdı. Şairlerin adlarını taşıyan bu parklarda köpekler boğularak toplama kamplarına tıkıldı. Şairlerin adını taşıyan bu parklarda kediler yakıldı…

Kulaklarım bütün bu çığlıkları duyuyor… Toprak olsam keşke diyorum… Toprağa karışsam…

Toprak cevap veriyor bir anda: toprak olsan bu kadar şahitliğe dayanamazdın. Ben neden bu kadar sertleştim kaya gibi oldum sanıyorsun? Her şeyi gördüm… İnsanların dövülmesini, hayvanların taşlanmasını, kadınların yakarışlarını, ağaçların haykırışlarını… ben yüzyıllardır buradayım. Olan biten her şeye şahidim. Bu şahitlik beni lal etti. 

Gözlerimi açıyorum. Cırcır böcekleri bir ezgiye başlamış. Karşımda Pamuk… Pamuk, Cemal Süreya Parkı’nın maskotlarındandı. Bazen buraya bazen Meclis Parkı’na takılırdı. Sonra bir gün belediye yok etti onu… Ne ölüsü ne dirisi… Kayboldu…

Pamuk neredesin sen? Aylardır seni aramadığım yer kalmadı, diyorum. Birden gözlerim doluyor, yanına yaklaşıyorum… sarılmak istiyorum…

Pamuk kıpırdamıyor. Öylece bana bakıyor. 

Kızım, gel hadi. Çok özledim seni…

Pamuk bir anda kayboluyor. 

Etrafıma bakıyorum, aranıyorum… Pamuk yok… 

Sonra topraktan bir ses yükseliyor, yükseliyor göğe doğru…

Meclisin duvarlarında, evlerin kapılarında, ağaçların kavuklarında çınlıyor…

“Biz kırıldık daha da kırılırız
Ama katil de bilmiyor öldürdüğünü
Hırsız da bilmiyor çaldığını
Biz yeni bir hayatın acemileriyiz
Bütün bildiklerimiz yeniden biçimleniyor
Şiirimiz, aşkımız yeniden,
Son kötü günleri yaşıyoruz belki
İlk güzel günleri de yaşarız belki
Kekre bir şey var bu havada
Geçmişle gelecek arasında
Acıyla sevinç arasında
Öfkeyle bağış arasında

Biz kırıldık daha da kırılırız
Doğudan batıya bütün dünyada
Ama kardeşin kardeşe vurduğu hançer
İki ciğer arasında bağlantı kurar
Büyür, bir gün, zenginleşir orada
Çünkü Ali’yi dirilten iksir de saklı
Hasan’a sunulmuş ağuda,
Granitin de olur bir okyanus diriliği,
Nehirler daha uysal akar,
Bir çiçek nasıl açıyorsa kendiliğinden
Bir kuş nasıl uçuyorsa
Öyle sever, çalışır insan,
Kıraçlar çarptıkça dağlara
Gül göçürür şafağından
Doğanın altın şafağından
İnsanın altın şafağından
Tarihin altın şafağından
Biz kırıldık daha da kırılırız
Kimse dokunamaz bizim suçsuzluğumuza.” Cemal Süreya

Şairler, adlarını verdiğiniz parklardaki bütün cinayetlere şahitler! Şairler sizi hiç affetmeyecek!

Bir yanıt yazın

ÖNE ÇIKANLAR