Görsel betimleme: Karikatürde bir kadın, uçağın penceresinden dışarıyı izlerken cep telefonuyla konuşuyor. Oldukça şık giyinmiş, özenli bir görünümü var. Uçağın penceresinden dışarı baktığımızda, gökyüzünde uçan birkaç leylek görülüyor. Kadın, bu duruma büyük bir ciddiyetle ve abartılı bir tonda tepki gösteriyor: “Ay aloo belediye mi? Her yerde başıboş kuşlar var. Can güvenliğimiz kalmadı valla, gelin alın bunları.” Bu durum, uçakta bile ördeklerden rahatsız olabilecek kadar doğadan kopmuş bir bakış açısını hicvediyor.

Doğayı yaşam alanı değil, “rahatsız eden” bir sorun gibi görmeye başlayan insan; denize giren köpekleri “tehdit” diyerek barınağa kapatıyor, sokakta oynayan çocukların sesinden rahatsız oluyor, ağaçtaki kuşlara, kumsaldaki foklara bile tahammül edemez hale geliyor…

Halbuki doğa bizden değil, biz doğadan taştık. Uçan ördekten şikayet edecek kadar gökyüzünü işgal ettiğimiz bu sistemde, aslında kaybettiğimiz şey konfor değil; vicdanımız, aidiyetimiz ve yaşama saygımız.