_{17 Temmuz 2025, Perşembe}

Her yaz, tanıdık bir haber sessizce geçip gider: Kaza yapan tarım işçilerini taşıyan araçlar, ölen ya da ağır yaralanan insanlar. Diyarbakır-Silvan yolunda bugün gerçekleşen kazada 17 kişi yaralandı, 2’si ağır. Bu manzara sıradanlaşsa da, İSİG Meclisi raporlarına göre tarım sektöründeki iş cinayetlerinin büyük bölümü bu kazalarda gerçekleşiyor.

Ancak bu yalnızca buzdağının görünen kısmı. Mevsimlik işçiler düşük ücretlerle, sigortasız ve sosyal güvenceden yoksun çalışıyor. Sağlıksız barınma koşulları, içme suyuna ve sağlık hizmetlerine erişim eksikliği onların “normal” çalışma düzeni haline gelmiş durumda. Buna ek olarak, özellikle Kürt ve göçmen işçiler sistematik ırkçılığa, ayrımcılığa, dışlayıcı tutumlara maruz kalıyor. Fiziksel ve sözlü tacizler de cabası. 

2013-2023 arasında 1803 tarım işçisi hayatını kaybetti. Bu ölümler, kamu otoritesinin denetimsizliğinin, sessizliğinin ve ihmalkârlığının kanıtı. Fakat tüm bunlar yaşanırken, Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın Murat Fıratoğlu’nun yönetmenliğini yaptığı “Hemmenin Öldüğü Günlerden Biri” adlı filmi Türkiye’nin Oscar adayı olarak göstermesi dikkat çekici bir çelişki barındırıyor. 

Film, icra davasıyla karşı karşıya kalan ve buna rağmen ücretini/yevmiyesini alamayan mevsimlik işçinin, toprak sahibini, patronunu öldürme çabasını konu alıyor. Film aslında örgütsüz bir tarım işçisinin sınıf öfkesininin bireysel öfkeye dönüşmesini ve bu çaresiz çabayı mizahla anlatıyor.

Devletin, denetlemediği, görünmez kıldığı bu sömürü düzenini dolaylı biçimde sinema aracılığıyla dünyaya “yanlışlıkla” ifşa etmesi oldukça çarpıcı. Dahası mevsimlik işçilerin yalnızlaştırıldığı, örgütsüz bırakıldığı ve en temel haklarının dahi görmezden gelindiği bir ülkede, bu konuya ele alan bir filmin kamu tarafından seçilmesi de ayrıca büyük bir trajedi. 

Bu çelişki sadece bir filmle sınırlı değil; bu, hayatları görmezden gelinen, emeği değersizleştirilen ve kimliği hedef alınan binlerce insanın hikâyesi.