Haftanın ilk gününden dayak yemiş gibi hissedenler burada mı? Semra Can çizdi.
Görsel betimleme: Kapıdan içeri yeni girmiş, sırılsıklam olmuş bir kadın var. Saçlarından, montundan ve pantolonundan su damlıyor. Elinde kırık/ters dönmüş bir şemsiye tutuyor. Yüzü yorgun, bitkin ve biraz da bezgin görünüyor. Kadın konuşma balonunda gününün ne kadar kötü geçtiğini anlatıyor: Asansörde bir motorun onu hafifçe çarptığını, Metroda herkesin öksürdüğünü (virüs kapmış olabileceğini düşündüğünü), Yağmurda çok ıslandığını ve sonunda evden çıkmamanın ne kadar haklı bir fikir olduğunu söylüyor. Kapının yanında, yerde turuncu bir kedi (Miço) oturuyor. Kedi oldukça kendinden emin, hatta biraz ukala bir ifadeyle konuşuyor. Kedinin konuşma balonunda ise şunlar var: “Haklıyım tabii aslanım” diyerek kendini onaylıyor, kadının her gün evden çıkıp başına dert aldığını söylüyor, Kendisinin en fazla merdivenlere çıktığını, kadının da öyle yapması gerektiğini ima ediyor. Karikatürün altında şu cümle yer alıyor: “Bazen hayat ağzımı burnumu kırıyor gibi hissediyorum. Neyse ki Miço var.”
Bir Cevap Yazın